هفت سین

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵

آن وقت که بحر کل شود ذات مرا

روشن گردد جمال ذرات مرا

زان می سوزم چو شمع تا در ره عشق

یک وقت شود جمله اوقات مرا

 …

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

بی رنگ چه رنگ بخشد او مرجان را

مایه بخشد مشعلهٔ ایمان را

بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

 …

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳

آن کس که ترا نقش کند او تنها

تنها نگذاردت میان سودا

در خانه تصویر تو یعنی دل تو

بر رویاند دو صد حریف زیبا

 …

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲

آن شمع رخ تو لگنی نیست بیا

وان نقش تو از آب منی نیست بیا

در خشم مکن تو خویشتن را پنهان

کان حسن تو پنهان شدنی نیست بیا

 …

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱

آن دل که شد او قابل انوار خدا

پر باشد جان او ز اسرار خدا

زنهار تن مرا چو شمع تنها مشمر

کو جمله به نمک زار خدا

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰

جان قصهٔ آن ماه سخنگو گوید

دل کام روان زان لب دلجو جوید

گر عکس رخش بر چمن افتد روزی

از خاک همه لالهٔ خود رو روید

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹

آن خور که ازو قوت روح افزاید

یعنی می گل گون که فتوح افزاید

من بندهٔ آنکه در شبانگاه خورد

من چاکر آن که در صبوح افزاید

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸

من ترک شراب ناب نتوانم کرد

خمخانهٔ خود خراب نتوانم کرد

یک روز اگر بادهٔ صافی نخورم

ده شب ز خمار خواب نتوانم کرد

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷

درویش که می خورد به میری برسد

ور روبهکی خورد به شیری برسد

گر پیر خورد جوانی از سر گیرد

ور زانکه جوان خورد به پیری برسد

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶

آن زلف که بر گوشهٔ غلطاق نهاد

صد داغ جفا بر دل عشاق نهاد

بر چهرهٔ او چو طاق ابرویش دید

مه خوبی روی خویش بر طاق نهاد

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵

فکری که بر آن طبع روان میگذرد

شرحش ز معانی و بیان میگذرد

شعر تو چرا نازک و شیرین نبود

آخر نه بدان لب ودهان میگذرد

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳

تا یار برفت صبر از من برمید

وز هر مژه ام هزار خونابه چکید

گوئی نتوانم که ببینم بازش

«تا کور شود هر آنکه نتواند دید»

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲

هر چند بهشت صد کرامت دارد

مرغ و می و حور سرو قامت دارد

ساقی بده این بادهٔ گلرنگ به نقد

کان نسیهٔ او سر به قیامت دارد

 …

حافظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱

جز نقش تو در نظر نیامد ما را

جز کوی تو رهگذر نیامد ما را

خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت

حقا که به چشم در نیامد ما را

 …

نرم افزاری بی نظیری یه !!!

کلیپ خیلی جالبی است حتما ببینید!!

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰

گل کز رخ او خجل فرو میماند

چیزیش بدان غالیه بو میماند

ماه شب چهارده چو بر می آید

او نیست ولی نیک بدو میماند

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹

هرچند که درد دل هر خسته بسیست

وز دست فلک رشتهٔ بگسسته بسیست

زنهار ز کار بسته دل تنگ مدار

در نامهٔ غیب راز سربسته بسیست

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸

میکوش که تا ز اهل نظر خوانندت

وز عالم راز بی خبر خوانندت

گر خیر کنی فرشته خوانند ترا

ور میل بشر کنی بشر خوانندت

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷

امشب من و چنگیی و معشوقهٔ چست

بودیم به عیش و عهد کردیم درست

ساقی ز بلور ناب بر روی زمین

میکشت عقیق و لؤلؤتر میرست

 …

عبید زاکانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶

دنیا نه مقام ماست نه جای نشست

فرزانه در او خراب اولیتر و مست

بر آتش غم ز باده آبی میزن

زان پیش که در خاک روی باد بدست

 …